باغ خشکِ آرزو

قفلی بر درش،

ساکنم...

بی رنگ...

خاموش...

زانوانم خمیده از رنج

و فضا بلعیده است تنهاییم را

در تنهاییش...

چه حرف ها داشته اند با من، خطوطِ جاده!

                                کاش زودتر می رفتم...!